A miña vida como ciudadana romana, Laura.

Chamome Aldara,teño 15 anos, e vouvos a relatar como é a miña vida dende que cheguei ao conventus Lucus fai cinco anos escapando das penurias que tiñamos que vivir en Roma, meus pais Lucius e Estena,os meu tres irmáns pequenos e mais eu, pois non tiñamos recursos para levar unha vida digna, pero desgraciadamente a nosa vida aqui non é moito mellor, o meu pai e os meus irmáns son alfareiros e a miña nai e máis eu dedicámonos a vender o que eles fabrican nalgún conventus cercano como é o caso do conventus bracatense que é o que mais soemos visitar, porque está cerca e ben comunicado, aínda que é moi perigroso para comerciantes coma nos, polos numerosos vandalos que non intentan asaltar, pero si queremos sobrevivir temos que superar o medo, pois é o único sustento que ten a nosa familia para sobrevivir, é aínda traballando con todo o noso esforzo non nos queda moito diñeiro para nos, xa que temos que pagar a vivenda, xa que vivimos nun domus que ao igual que o taller de alfarería non é noso polo que temos que pagar unhas rendas ao acabar o mes,e tamés temos que pagar os impostos que nos impoñen dende Roma.

O dono do noso domus posue ademais extensións de terras con moita xente que as traballa, utilizan o arado tirado por animais e mais cultiva vide e oliveira, polo cal grazas ao recaudación de todos estes bens pode permitirse vivir nunha gran villae,e permitirse o luxo de comer peixe e mais carne en salazón, mentras que nin tan sequera nós nos podemos permitir soñar con ese luxo nin tan sequera en dias señalados de celebracións.

Como dixen anteriormente,a nosoutros non nos vai demasiado ben coa alfarería,así que para pasar o tempo meus irmáns e mais eu visitamos algunha vez o foro ou reunimonos co meu pai para que nos conte as historias do tio Sandro que é de Iria Flavia coma o meu pai, pero que se fixo militar e recorreu a maior parte de Hispania ata que se foi a Roma co exército, o meu irmán pequeno Paulo soña con seguir os sus pasos para conocer mundo e ter un mellor nivel de vida e poder disfrutar de todo o que envexa do dono da villae, cousa que debido a nosa situación economica vexo moi dificil que se chegue a cumprir, pois na alfarería necesitamos a todas as mans da familia traballando, pero para non quitarlle a ilusión nós damoslle ánimos, pois Paulo todavía é demasiado pequeno para descubrir o dura que é a vida.

Romana por un día. Claudia

O meu nome é Gaia Galerius e son una cidadá romana.Estamos no século V e vivo na cidade de Bracara Augusta, capital de Gallaecia. Antes vivía na cidade de Roma con miña nai Mania, meu pai Tiberius e os meus irmáns máis novos Gnaea e Aulus, pero debido ao traballo do meu pai, tivemos que virnos a vivir a esta cidade extraña, xa que o meu pai é o xeneral das tropas romanas de Hispania. O seu traballo aportou moita gloria e honor a familia, pero descoidou o noso coidado, e iso permitiu que as persoas que se opoñen ao seu traballo asasinaran a miña nai Mania. Agora vivimos nunha gran domus, con moitas cubiculums, un tablinium, unha impluvium, e un gran xardín, pero voto de menos a vida en Roma, e sobre todo, a miña nai. Ela encargábase de coidarnos e de manter a casa cando o meu pai estaba nunha misión, era o seu oficio, garantir que a casa funcionara correctamente e non permitir que os criados descoidaran o seu traballo, pero agora ela non está, e son eu a encargada de manter o fogar. Vivimos no centro da cidade, ao lado do foro, no cardo máximo, onde viven a maioría das familias ricas de Bracara Augusta, a gran parte deles son familias de subordinados do meu pai Tiberius, que veñen manter o orden en Hispania.

Bracara Augusta é unha cidade moi interesante cun anfiteatro inmenso onde se representan grandes loitas, un foro onde coñecer xente,o teatro onde se contan comedias, o templo onde seguir a miña fé, o circo onde as carreiras son increibles e as termas( coma as famosas de Lucus Augusti) onde pasar un tranquilo día, ou onde podes disfrutar de masaxe e de baños relaxados. Tamén na cidade podemos disfrutar da boa comida, como un peixe fresco do mar( sardiña, sargo),o mellor marisco de toda a rexión(mexilón), carne das mellores reses(vacún, porcino) e os mellores vexetais das colleitas(fruta e verdura). O que máis me gusta de cidade son os seus cultivos de árbores, como son o castiñeiro ou o olivo. A sociedade está rexida polos impostos, todos os cidadáns debemos pagalos para poder manter a cidade e os seus lugares. O meu pai é o encargado de manter a paz na cidade e en toda Hispania, pertence a orde ecuestre, xa que é a élite do exército, e sempre está ocupado, por iso aos meus irmáns maís novos Gnaea e Aulus educaos un home moi xovén que se encarga de convertilos nunha señorita e nun home feito e dereito. Ese home chámase Gaius Cariatius e é un home bó, cariñoso e dunha familia da nobreza da cidade. Gaius pediulle a miña man en matrimonio, e el aceptou, pois quere que teña a vida que tivo a miña nai, de riquezas e honor, e para iso regaloume un monton de xoias, como pendentes, colgantes,brazalates, diademas e multitude de vestidos. Gaius pertence ao consello da cidade, e grazas a ese posto fixo que se melloraran moito as instalacións da cidade, como poden ser as vías que comunican con todo o Imperio e os acueductos, facilitando a entrada da auga a cidade.
Como boa cidadá romana, ríndolle culto aos Deuses, como Xúpiter, Venus, Marte ou Minerva, que é a Deusa pola que eu sinto máis devoción xa que é a deusa da sabedoría, das artes e é a protectora de Roma, a cidade onde nacín.

Seguen pasando os días e están chegando rumores sobre uns ataques a cidade de roma dos bárbaros do norte, estou preocupada, pois aínda teño amigos e familiares e estou preocupada por eles. Según as fontes do meu pai as invasións non foron pacíficas, e houbo moitos feridos e mortos. O exército romano estaba desorganizado e por iso puideron chegar ata o mesmo centro da cidade, e agora teño medo de que esas invasións chegan ata Hispania, poñendo en perigo a miña familia e ao meu prometido.

Estamos a finais de ano, e meu pai reuniu ao exército e foise a loitar contra os bárbaros, tamén chamados Visigodos. Na cidade tamén están tomando medida para protexernos, organizando aos homes para defender a cidade. Gaius, o meu prometido, tamén ten que defender a cidade e eu teño que organizar as mulleres e aos nenos para en caso de ataque sair da cidade e poñelos a salvo. Co paso dos días o meu pai regresou victorioso, pero o que quedou dos visigodos atacaron a cidade, e como colleron de imprevisto ao exército, lograron penetrar na cidade. Agora vivimos baixo o seu dominio, e segun din eles, o resto do imperio está na mesma situación. Roma foi saqueado e as súas xentes viven agora baixo o dominio dos bárbaros, e todo polo que Roma loitou, quedou agora destruído.